Bezoek aan Kaaraa Gaminnaa, Koticna, Melka Worsa

Anne Becker is op dit moment in Jimma voor haar masters thesis. Op haar blog plaatste ze een verslagje van een bezoekje aan onze scholen. Hieronder vindt je het integraal terug:
Blackbords? Check.
Cloths? Check.
Pencils? Check.
Footballs? Check.
Everybody in two cars? Check.




8u en we rijden richting Gilgel Gibe Lake. In het kader van vzw Manbarnootaaf bezoeken we enkele lagere schooltjes. Manbarnootaaf betekent ‘voor scholen’ in het Oromo.

Eerst naar Melka Worsa, in het dorp Gomo. We verlaten de asfalt en hobbelen een stofweg op. Even later kruipt de jeep links door een gat tussen de struiken. Deze aarden voetweg wirrewart tussen hutten & tuintjes. Op een kruispunt der voetwegen laden we tenslotte alles uit (schoolbord, dozen met kleren, voetbal & pomp om de bal terug leven te geven). De laatste 6 kilometer zijn te voet te doen. Onder de blakende zon. Maar wat een landschap!!! We dalen de hellingen af tussen akkers, bossen en een ruw rotsterrein. Vroeger waren er meer bomen maar deze trekken de apen aan en die beesten zijn alles behalve geliefd bij de boeren! Hoe verjaag je apen? Juist, door de bomen om te hakken.

In het dal huppen we van steen tot steen over een rivier. Zonder natte voeten te krijgen! Want een stroom oversteken, hoe klein die ook mag zijn, loopt voor mij meestal rampzalig af. En als ge u dat al op voorhand bedenkt, blokkeert ge natuurlijk helemaal.

Vervolgens klimmen we gestaag naar een volgende top en net wanneer ik denk dat mijn hersenpan smelten zal, ontwaren we tussen de struiken het schooltje.

De school kan op dit moment niet alle jaren van het lager onderwijs aanbieden en met de 20 birr (+- 1 eur) per jaar die ze krijgen voor didactisch materiaal & accommodatie lopen ze niet ver! Bovendien is er geen drinkbaar water aanwezig.

We begroeten de leerkrachten en het duurt niet lang voor de nieuwsgierigste leerlingen uit de klas sluipen. De schuwere kinderen verschuilen zich achter de schouder en rokken van een klasgenootje.

Twee lemen gebouwtjes herbergen elk een klasje: aangestampte aarde met enkele houten banken en aan de wand een wankel klein krijtbord. Wanneer we met dozen de klasjes binnenstappen, staren ons wel 30 paar ogen aan. En die ogen worden nog groter wanneer er kleren uit de doos getoverd worden. Na heel wat paswerk en discussie (vooral de meisjes inspecteerden elkaars stoffen schatten) stak iedereen in het nieuw. Opvallend geliefd waren sweaters (mét capuchon). Zo, nu kon de Engelse les verder gaan. Professor Duchateau gaf alvast de aanzet: ‘Can you read this?’ ‘Red’ ‘Good very good. And you, can you read this?’ ‘Yellow.’ ‘Very good, well done!’....

Op weg naar Melka Worsa Kleren keurenKleren keuren

Koticna school nabij Mesera dorp is de volgende stop. Hier kunnen we na 23,4 km hobbelstofweg tot voor de schoolpoort stoppen met de jeep. Zo’n 1000 studenten staken de speeltijd en rennen naar de ingang. Daar wappert al een welkomtekst waar ze ons trots op wijzen. De directeur, in witte stofjas, begroet ons vriendelijk en wanneer we over het grasveld richting de klaslokalen lopen, hebben we méér dan 30 paar ogen in ons kielzog. Onaangenaam staren is het echter niet. De kinderen gonzen nieuwsgierig om ons heen en weer krijg ik het gevoel te kort te schieten in taal. Met drie woorden Oromo, waarvan 2 specifieke vaktermen (staart =egge en koebeen =luka) geraak ik niet ver.

Om het geheel overzichtelijk te maken, worden de kinderen in rijen gejaagd. De opwinding is duidelijk voelbaar. Trots zingen ze ons een lied in het Oromo. Jammergenoeg vroeg ik niet waarover het ging. De directeur geeft ons verder een gevlochten mand. En algauw wordt er gebrainstormd over een inzamelactie in België door de verkoop van materialen, gemaakt in de schooltjes.

Nieuwsgierige kinderogenNieuwsgierige kinderogen

Na een koffie/thee pauze trekken we nog in de late namiddag naar Karaaa Gaminnaa, nabij het dorp Alga. Amper 3 km van de asfaltweg gelegen, ligt een school, verborgen tussen enkele bomen. Deze school verrast me met de schitterende didactische tekeningen op de muren... Zo’n mooie Tabel van Mendeljev! En dan dat zonnestelsel! Kristine & ik graven in ons geheugen de planeten op... En planeet 8 (Neptunus) was ons toch wel even ontglipt. Gelukkig was er een prof mee ?

De tabel van MendeljevDe tabel van Mendeljev

De school heeft een waterput, maar het water is alleen beschikbaar voor de leerkrachten... Het sanitair werd 8 jaar geleden gebouwd door GTZ, maar verkeert in zeer vuile staat. Prioriteiten naast didactisch materiaal moeten dan ook zeker water en algemene hygiëne zijn! De 927 leerlingen kunnen op de school alle lagen van het lager onderwijs volgen. Bijzonder leuk zijn ook de schoolbel en de pingpong tafel in de schaduw van de bomen. In de klassen nemen we met plezier plaats op de stevige tafelbanken en leren we enkele woordjes Oromo, tot groot jolijt van de kinderen (en leerkrachten) natuurlijk. Nadat iedereen een pen gekregen heeft, besluiten we m’n idee om de aftrap te geven met de nieuwe bal in daden om te zetten. De oudste jongens hebben ons al snel de bal ontfutseld en jagen deze met studenten buiten het schoolhek, het enorme grasveld op. 2 faranji en 100den kinderen richting 1 voetbal, wat een pret!!! We joelen van plezier.

Blije kinderenBlije kinderen

Meer informatie over Anne's onderzoek en haar belevenissen daar zijn te vinden op haar blog.